#L97205

13 sep. 2020 · 29 keer gelezen · 1 keer geliked

Je schrijft over een geroosterd varken,
buren rond het open vuur in je tuin.
Vrienden noemden jou bij je naam.
Wie jij was, dat bleek. Jij was iemand.

Nu eet je met een plastic lepel.
Je zit op koud metaal.
De dagen herken je aan de voorgeschoven brij:
maandag bruine bonen, dinsdag rijst. Altijd.

Ik wil scherpe schilfers wegvijlen tussen je woorden,
loden letters stutten die doorbuigen van verleden.
Je zinnen over vingers op zachte vrouwenwangen
blazen zuurstof tussen de regels.

Ik bestel de onbekende kruiden
voor de Arroz con pollo die je mij wil leren.
Ik zal goudgele kippendijen fotograferen,
stuur een stukje normaal over het prikkeldraad.

De oceaan tussen ons is groot
net als jouw honger naar Cubaanse koffie en warme huid.
Je mist, je herinnert en je verlangt
maar wie je nu bent? Dat weet niemand. 

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

13 sep. 2020 · 29 keer gelezen · 1 keer geliked