Kleuterschool - rennen achter Sam. Mijn eerste beste vriend. Sam at alles als hij honger had. Gras, sneeuw. Hij schraapte vlokken van de houten paaltjes die het grasveld omringden. Sam was verdomd snel. Ik had veel energie. Maar hem hield je soms niet bij. Achter hem aan rennend kwam ik "zogezegd" ten val.
Op de mat die voor een deur lag. Toevallig. Nee, tuurlijk niet. Om zacht te kunnen vallen. En dan zoals een wandelende tak dat kan, niet meer bewegen. Schijndood. En dat hield ik zeker vijf minuten vol. Terwijl steeds meer kleuters zich rond mij verzamelden.
Rond mij uit bezorgdheid. Heeft hij zich bezeerd? Waarom wordt hij niet wakker. En ik tellen. Nog even volhouden. Nog iets langer. Ze staat er nog niet.
Het meisje waarop ik verliefd was, het eerste meisje waarop ik verliefd was.
Toen ze erbij kwam staan spitste ik de oren een beetje. Iets wat kleuters niet opmerken. Ik moest alles horen wat ze zeiden.
Haal de juf erbij, zei ze met een stem die verrassend verantwoordelijk was voor een 5-jarige.
De juf kwam erbij en deed iets - vragen of ik oké was - ik weet niet meer of ik direct de ogen opende of de show nog wat langer volhield.
Maar het meisje waarop ik verliefd was, wel, daarvan had ik de aandacht getrokken.
Met bezorgdheid maar ook met een zweem van twijfel keek ze naar me. Iemand die zo ver gaat voor liefde.
Kan je zo'n jongen vertrouwen?