Pieter-Jan had een obsessie. Zijn hele leven lang zat hij al met een alles overheersende vraag. Zijn studie theologie had het verlangen naar een antwoord alleen maar versterkt. Het was daarom dat hij dagelijks aan het ziekbed van tante zat. Hij hoopte dat zij spoedig zou sterven en zodoende licht kon werpen op zijn brandende vraag: ‘BESTAAT GOD?’
Zou tante hem in haar laatste levensmoment met een blik van zaligheid in haar ogen zeggen: ‘Hoor…, hoor…, bazuingeschal en engelengezang.’ Of glimlachend fluisteren: Het licht…, licht…, het licht… daar aan het eind van de tunnel.’
Helaas tante wilde maar niet dood gaan. Pieter-Jan werd steeds ongeduldiger. Maar uiteindelijk was het toch gelukt. Hoewel moeilijk verstaanbaar, waren tantes laatste woorden: ‘ Licht…, licht…, licht…’ Tante had het licht gezien. Het bewijs was geleverd… ‘GOD BESTAAT!’
Pieter-Jan was opgetogen. Blij en ontroerd dat hij eindelijk antwoord had gekregen. Een antwoord waar hij altijd op gehoopt had. Pieter-Jan keek overgelukkig naar zijn dode tante.
Maar wat hij niet wist was dat de laatste woorden die tante er in ademnood had uitgeperst: ‘Lucht…, lucht…, lucht…’ waren.
Voordat Pieter-Jan wegging sloot hij liefdevol haar uitpuilende ogen en trok de dekens over de blauwe vingerafdrukken in haar hals.