De aanzet is meestal instant. Dat is sluw voorbereid.
Verder vangt het aan met een ware liefde voor geslepen hout.
Ze mogen glimmen. Echt. Als groene nieuwtjes.
Doch. Raak niets aan. Nooit onbedacht.
Zoals de maan gedurende de nacht wit probeert te zijn.
Gelijk die nacht zichzelf mooi zwart waant, niet minder lekker dan een geile negerin.
Zo oogt het dan en daar staat ze.
Voorlopig nog onaangeraakt.
Ik wil jullie allebei. Zo denk ik.
Het sterrenbeelden Maagden is veruit mijn favoriete illusie.
Ik veeg je straks van de vloer, zeggen die andere ogen.
Mannetje man is een pooier. Hij verkoopt vals licht.
Hij schijnt slechts tederheid te slijten aan een ziel die zich te lomp vindt in die duisternis.
Bovendien zijn het meedogenloze rozen die op de torens klimmen.
Het zijn ook twijfelachtige paarden die zo onnozel hinken.
En er zijn lopers die steeplechase proberen in een polderlandschap.
Poldergeist. Soms steel ik nog woorden.
Van Ignace. Van een lijdend voorwerp dat zich spontaan uitkleedt.
Straks, zwarte schone, dan pak ik je.
Ik neem je mee, gezeten op mijn troebel paard met schimmelvlekken.
Hete brokken smeulen in het avondvuur.
Het is een haard die rode wijn verdraagt, gegooid om vlammen te verlammen.
Wat zijn verder uw emotionele ervaringen, schuchtere schakelgeest?
Was je vroeger kettingroker, een smet op het blazoen van die edellieden, ouders van een maf fenomeen.
Mijn zwarte schone glundert intussen.
Ze beweegt nog niet.
Paaldansen is voor stijve slangen, zegt ze.
Goed. Dit alles heet dan liefde.
Voor zielloze wezens. Voor geslepen hout.
Het zijn Wanderungen, wandelingen op een tafeltje.
Toch houd ik zo van jou.
Dat denk ik dan, terwijl een wolfspin op de koning kruipt, zijn geest verslindt.
ter herinnering aan Ignace Somers