van de twee vrouwen die achter me een gesprek voeren,
lacht er eentje in haar klinkers en haar prominente huig-r,
de andere stem is zachter, zalvend bijna - voor mij dan,
niet voor de andere vrouw, die heeft dat niet nodig,
die lacht zelfs in haar problemen met haar slokdarm;
haar lange haren, zwart met grijze lokken, dansen;
alles lijkt schater aan haar en aan wat ze zegt
(wat zit er achter haar 'wat ze lijkt'? of zit er niets achter,
en is dat de kunst? niet de somberte in te gaan zodat ze
zoals bij mij helemaal tastbaar wordt, maar te 'lijken'
en tegelijk te zijn)
ik wou dat ik er vrolijker van werd of dat de zalf
beter hielp, maar dit is niet één van die dagen
meer dan het op te merken, zit er helaas niet in