Meneer Brusselmans moest dat gedicht schrijven voor die begrafenis.
De reden was eenvoudig. Zijn voornaam stond in haar achternaam.
Hij zond enkel zijn opgepoetste tv-hoofd en klonk gelijk een pasgewassen lam.
We zullen je missen, dachten de kapel en de mArketing manageR.
Tot slot werd het reclamefilmje waarin ze hondenbrokken van Just Russell at, nog eens bekeken.
Dat gebeurde op het kleine pont. De hellehond, hij kwijlde aan de overkant en Herman.
Oharme. Zijn vrouw liet het niet meer toe. De poes bleef ongelikt.
De reden is eenvoudig. Hij stinkt zo uit zijn muil. Nog erger dan een hond.
uit de reeks 'Foute titelatuur'