mammoetkracht

SaraDM
1 jun 2024 · 10 keer gelezen · 1 keer geliket

tandenbijtend tracht je de weeë prop in je maag weg te denken de warrelende

klaverbladknoop door te slikken je vertroebelde blik equatoriaal te richten op

al dat mistige moois waar een ander zijn leven voor zou geven

 

maar iets daarbinnen ontglipt je

 

je weet dat je nog niet hard genoeg probeert nog niet hard genoeg wil 

tegenhouden wat luisterrijk overstroomt wat oorverdovend borrelend 

vergeefsheid overstemt; de zondige zucht om je krochtige leegte 

op te vullen met een zuivere ziel

 

je schemervolle hersenen dwalen verdwaasd rondom je, je vervaagt in streepjes

spinsels en verwenst je glimlach om wat je spiegelend van hem beeldhouwt 

in stoomtreinkadans heb je alles onbehouwen stukgedacht

 

en iets daarbinnen ontglipt je

 

je ontdekt je onwillekeurige hoop op een hand die je mee zou nemen naar abyssale 

dieptes, treurend tot scherven geslagen door die mooie matte mist van het vandaag

verholen koester je je onbetamelijke breekbaarheid

bittere blijfsmaak van hulpeloze wolharige mammoetkracht

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.

SaraDM
1 jun 2024 · 10 keer gelezen · 1 keer geliket