Marwa heeft niet altijd hier gewoond.
Waar ze was kon ze niet meer zijn.
Daar vandaan komt ze waar dagelijks
als kolkende lava het nergens uit de huizen
door de straten stroomt.
Van al het niets wat daarna overbleef
heeft ze al wat ze nog kon vinden
mee naar hier genomen.
Aydin, Amin en Walid zijn niet meegekomen.
Met zorg rijstkorrels tellen.
Niet te verwaarlozen.
Maar hoe nauwkeurig ook, het is net zoals
je in een gedicht nooit melding maakt
van het aantal doden.
Het zijn er altijd meer.
Samen koken en naar buiten kijken.
Marwa ziet anders dan ik ooit zal moeten zien.
Onze glimlach kent nog tranen.
Ook nu is nooit alles
achter de rug.
En of ze ooit nog terug.
Marwa helpt me de maqlouba om te keren.