een brug versteent een herinnering aan een
gewaagde sprong
een versteende herinnering waagt
de brug naar een sprong
in jouw taal vind ik mijn
tong niet, in jouw spreken soms wel mijn stem
als een boemerang, de aankomst
van een verwachtte trein
die net te vroeg is
als bloemen spraken
hoorde je ze roepen
in de bossen, ieder blad
ook de vogels kon je plots
verstaan
zelfs de zon en de wolken
durven wij dichter
dichter dan een
ogenblik
van verdrinken in elkaar
een letterpuber danst zingend
om het niets heen
datgene wat niets wil, maar giert
door de aderen als wellende zeeën
die inbeuken op kustlijnen
datgene wat zich niet laat zeggen of schrijven
jaagt mijn letters voort