Anton Nymand

Gebruikersnaam Anton Nymand

Website https://antonnymand.blogspot.com/

Poëzie Autobiografisch schrijven Kinder- en jeugdliteratuur Text on stage Essay Kort verhaal

Over Anton Nymand

Zie mijn ommezijde.

Teksten

Dief in de nacht

Er sluipt een dief in de nacht behoedzaam gaan zijn handen om mijn letters, mijn woorden, mijn tekeningen, vluchtig graaiend naar alles wat geen tijd genoeg had zich te verstoppen niet de autosleutels of de portefeuille, niet de sierraden van achttien karaat ook niet de familiejuwelen beroeren zijn vingertoppen niet mijn platencollectie of de geluidsinstallatie, niet mijn computer, ook niet mijn geesem lustigen zijn dorst laat staan de dossiers met al mijn bankgegevens, mijn diploma’s of de geboorteakte van mijn eerstgeboren zoon Er sluipt een dief in de nacht behoedzaam, op de tast door mijn donker zijn gretigheid welt op aan een bron die zou uitdrogen zou hij door politie in de boeien van de taal tot dief worden veroordeeld veroordeeld tot het stelen met zijn handen, veroordeeld tot nog meer stelen om te voorkomen dat ook zijn blik, ook zijn zien en zijn kijken zouden boeien en toch bewoog in hem iets rond het roerde zijn zielselen als een dikke zoemend vlieg die weerbarstig het spreken onderbreekt met slagen en verontschuldigingen hij deed steeds het licht uit, ookal maakte dit voor niets of niemand een verschil afgezien dan van hij die de stilte geniet en het oneindige plezier betrapt te kunnen worden aandachtig luister ik dan in bed of ik iets hoor of op zoek naar bevestiging dat ik zonet iets hoorde en of ik dan echt iets hoor en bedenk allerlei redenen waarom het niet kan zijn dat wat ik hoor, wat ik vrees te horen, ik dit kan horen enkel slaap kan mij dan nog redden wat hij dan loopt zoeken in mijn huis het gat, de leemte, het hiaat, de bres, de kloof dwars doorheen elke redenering of gekunstelde logica, daar waar het hapert, stuntelt, struikelt, soms in brokken vaneen valt tegen een vervrozen ondergrond, daar waar hij hapert een dief die geen dief wenst te zijn, maar wel betrapt daar is het om te doen er in zou betekenen er in blijven en ten onder gaan in plaats van voortgestuwt te worden Het drijft hem, als een raket op pantoffels waarvan de voorraad tank maar niet lijkt te lossen genot stuwt hem voort voorbij het genieten Er waart een dief door mijn huis in de schaduw van mijn geleeften in de stilte van de schuld die wil ik niet zijn hij bewoont mijn vlees tot aan mijn botten roert mijn dampende ingewanden en spookt tussen mijn woorden, mijn gedachten zijn handen doen mijn rug rillen priemende ogen veren al mijn haren recht Er waart een dief in mijn huis hij sluipt in de nacht als de dood in het bloed dat door mijn aderen spuit

Vandaag geen horizon

Vandaag geen horizon, neeeen witte dons omhult mijn zienswijzenen houdt de monsters buitenmet een isolerende zachtheidin staat om de scherpste pijnenvan brandwonden die mijn huidzou penetreren met de woestheidvan het stoten van een driftige stieren de precisie van een bidsprinkhaanin het operatiekwartier Haar scheurende klanken laten een spoor naeen tinnitus die na afschuw en irritatie, de gewenningen de rust brengtals ik mezelf een armlengte zicht schenkonder het donker van het dekendat mij borgten ik draai me nog eens ommet een zucht.

zwembrevet

Vloeiend rijk van de tijdonverzettelijk, onbreekbaarvan letters tot pruttelingen vaningewandengefossiliseerde etensresten die een afdaling maken oftrillende handen Geuren dampensputterende dentalenduizend zinnen dwalenstrompelenmompelen suizingen in het oortot bij zeewaar stromen samenkomen We baden in zelfvertrouwenen lijmen onze wonden met elkaars vleesmijn tong laaft zich aan jouw syllabiaverdrink in jouw ogeneen bevel in alle stilte Voor elk woord eenZwembrevet.

Pas de Deux

Het is een moeten geweest te mogen mogen net dat mag nu net niet mogen We delen ene vermogen niet uit liefde noch uit mededogen uit onvermogen struikel waar je valt en val in stijl

Mooier

Als het zwart en wit is goed en kwaad constructie en deconstructie haat en liefde jaloezie en ijdelheid agressieve liefdadigheid het geweld van vredestijd vuil op een tafel in de operatiezaal onrecht in de rechtbank een begrensde oneindigheid een korte afstand, maar een lange reis.

Faaldanser

Dromen komen als vergeten herinneringen Dwarrelende blaren Krullend langs de hiel Der betutteling Slappe koorden van gedachten Gespannen tot zijn ontkenning Tussen waarheid en het Vagevuur Geketend aan een versteend Verlangen Gezien te worden In mijn isolement Draaiend rond Niets dan falen Hou ik mij vast Aan het draaien

Kruisverhoor

Niets is zo opwindend als oog van de storm rond mijn smeekbeden tijdens haar kruisverhoor Mijn genot in mijn schuld is groter dan haar liefde voor iconoclastisch taalgebruik laat me waaien over de dorre vlakten die mijn huid bevolken met leegte en eenzaamheid

verontwaardiging

in de Oh! verschuift in ons een waardigheid in afstand in de ruimte tussen ons en ons onbegrip onze ongrip op een leven waarvan we de ziel weggeven als we vasthouden aan ons gelijk

Leven als techniek

Een prachtegaal versmacht in een te krap kooitje een vogel zong niet meer een fijnste lied zat slechts op zijn stok tot schaftijd binnen schuift een vogel at alles wat hij horen wou terug op Hij liet zijn vogel vrij zo kon hij hem ontvangen als een gemis om naar te verlangen

Zondevoeding

Schaamlijk slorpt elk geluid op als een niet te drogen spons, dorstige assen zweven dartel door onze leden slapende tintelingen als herinneringen aan zwangere luchten van lente In zijn schreeuw hoorde ik de pijn van mijn verlies als overlevering van een transplantaat

Onoponthoud

Met onheid beschilderd gelaat ontspannen geboterdbruin gebakken gebraad Lees als het u belieft, enkel feiten die een biografie voorlezen bij de rand van het zwembad in de geur verse bouillon en doods plezier Gelieve U van U horizontaal uit te spreken of U dient zich te leggen tussen de lippen van een spreken wacht twee volle minuten dan zijn er twee minuten verwacht dank u zelf feestelijk dat bespaart ons allen de moeite van een rimpel aan het water oppervlak

Hoorzaam opluisteren

De klokken bedelen om een doodse stilte, besloten afgelsoten in stilte windzoekers fluiten en suisen voetproevers ruiken en snuiven twinkeltwijgjes dansen met hun vorme lijfjes dwarrelend door het stijgende stof van dampend goud

vergangenissen

Is het de hoop die de liefde troost als een witte pauw, steriel en doods, die zich te goed doet aan haar eigen kroost? De dingen die mogen blijven als ze maar overgaan.

noodschap

noodschapnotodd schaapnodood schaa aapndoodoschaarappa schaareappartementaa Aaaa AAAAAAAAAAA

wetten zonder weten

had ik me niet aan gewaagd gevreesd te denken, gedacht achter blijven gooit woorden door elkaar en daar gooit het mij wat blijft wat blijft wat blijft wat blijft Wat blijft. ga weg en blijf waar zijn niet kan zijn niet is wat het niet kan. Wat weten maar ziet Tekenen van later en nu tekenen van nu nu tekent het verleden een toekomst nu verdwalen in een toekomstig veredeld verleden en ga dan verder dan wij daarvoor ook konden denkenen en en in mezelf wagen in mezelf groeien in mezelf wanen in mezelf boeien een sector economie van wetten zonder weten niets heeft dan ook met niets te maken

Vandaag volgt morgen

Het is niet wat je denkt. Het denkt jou als een bijzin. Als je wil, als je niet wil. Als je. Als het je belijft. Woorden struikelen mijn ruggengraat naar beneden. Je vingers langs de ribbelingen van de Chauffage. Een koude val in mijn leegte. Om het warm van te krijgen. Woorden die mijn wond, mijn mond verlaten, keren terug. Bekluifd, bepoteld en bezeten. Als een schoenhand van binnen naar buiten. Een einde in beginnen, En terug naar binnen. Als een film op mijn huid. Littekens die ons de weg naar huis wijzen en reclame als sanitaire stop.

Opgeluisterd

windvoerders denkvouwen noden in vragen waar schijn lijken de vliegende tijger maaakt je herinneringen in een terugkeer van plastiek en tanken vertrouwen in Saudi-Arabië vergangenissen mogen blijven als ze overgaan

zwarels voor de pijnen

Het zijn geen toveringen woorden die haperen aan mijn lippedingen Als ruwe vingertoppen die langzaam hun gripverliezen en voorzichtig ballonnen in een onzeker blauw ten hemel laten Het zijn geen toveringen maar zwarels voor de pijnen waar het ochtendgras zich laaft En ergens voor ook die dag voorbij draaft leeft de hoop een mutatie te zijn diep in het viraal DNA van taal een echo die haar op stille momenten toefluistert het zijn geen toveringen ik kan niet zonder jou

Mist

Gelukkig wat mist aan leven stilte na magie het applaus is afgelopen Ik weet wat ik wil en moet het ook voortdurend bewijzen Ik ben vrij en moet de hele tijd ontsnappen Ik ben onafhankelijk alleen als je kijkt naar mij

Zons

omdat het kan van wens ontdaan als verbrande handen op zoek naar een kraan die keer dat het toch weer beter werd ging de zon aan mij ten onder gieren zwaluwen opgewonden laatste zonnestralen na onrustig kijkt wind om zich heen opgeschrikt als een kat door haar staart mijn klokend bloed danst en de wereld danst mee

Publicaties

"Op mijn hoofd" - Openbundel door A. Nymand, gepoubelliceerd bij De Luie Mier. 35 Mij 2019 te Sint-Amantsberg.