Hoe de paden van je jeugd
-door regen afgesleten
en verhard door eelt
dat herinneringen kerft-
een verhaal vertellen
zoals sterren
die nog steeds te zien zijn
maar lichtjaren geleden
ophielden te bestaan
Dat daar nu mensen wandelen
zonder idee, waaiende
bladeren
van nog steeds diezelfde boom
wegtrappen, verveeld
dof starend met hun gedachten
bij de toekomst
Zij weten niet dat zij in het verleden
treden
van deze of gene
die wankel beseft
dat de tijd
verglijdt
vermorzeld wordt
tot sterrenstof
en zo
neerdaalt op zij
die, onwetend,
dansen op
het graf
van droom
en hoop.