Toen ik nog niet in vele scherven lag,
verlangde ik naar de sfeer van het gesprek,
de kamer die nog wachtte op het werk;
ik was degene die men daaglijks zag.
Na tien uur kleedde men mij langzaam uit,
dan stond ik naakt als een stam zonder bast,
en hield ik mij aan die momenten vast,
toen ik vaders erfgoed zag door de ruit.
Voordat ik uit een bevende hand ontstond,
was ik een schetsje en een beetje zeer,
en nog lelijker dan hem in die klas,
mijn slanke buik werd gaandeweg wat rond,
er werd gelijmd wat ik alsmaar ontbeer,
hij zuchtte toen wat in hem brak genas.