Ik voel me nog elke dag slecht over mezelf.
Niet omdat er steeds iets misgaat, maar omdat die stem er nog is.
Die stem die zegt dat ik tekortschiet, te veel ben, of het nooit helemaal goed doe.
Die stem is niet ontstaan uit zelfkritiek. Hij is ontstaan uit afwezigheid.
Als niemand je leert dat jouw gevoelens ertoe doen,
ga je vanzelf aannemen dat ze het probleem zijn. Als niemand blijft wanneer het moeilijk wordt, ga je denken dat jij degene bent die niet de moeite waard is om voor te blijven.
Zo wordt emotionele afwezigheid een innerlijke waarheid.
Ik heb mezelf jarenlang beoordeeld met maatstaven die nooit van mij waren.
Ik noemde het zelfreflectie, verantwoordelijkheid, realisme. Maar in werkelijkheid was het aangeleerde afwijzing.
Een oude overlevingsstrategie die bleef hangen toen het gevaar al voorbij was.
Het lastige is: die stem klinkt logisch. Rustig. Redelijk. Hij schreeuwt niet, hij concludeert.
En juist daarom geloof je hem.
Maar hoe vaker ik keek, hoe duidelijker het werd: die stem zegt niets over wie ik ben,
maar alles over wat ik heb gemist.
Je kunt jezelf niet goed leren zien als niemand je ooit heeft gespiegeld met zachtheid. Je kunt geen zelfvertrouwen opbouwen als je innerlijke wereld nooit welkom was.
Dat ik me slecht voel over mezelf, is geen karakterfout.
Het is een restant. Een vervolg van een jeugd waarin ik mezelf moest dragen
zonder dat iemand het overnam.
En misschien is dit het moeilijkste om te accepteren:
dit verdwijnt niet zomaar. Niet door inzicht, niet door begrijpen. Niet door harder mijn best doen.
Maar het verandert wél zodra ik stop met die stem behandelen als waarheid.
Niet elke gedachte verdient geloof. Sommige gedachten verdienen context.
Soms is vooruitgang niets anders dan dit: dat ik mezelf niet langer veroordeel voor iets wat ooit nodig was om te overleven.