Als ik door lange gangen wandel
bedenk ik mezelf een man en een kind
om warm en altijd vast te klampen.
Aan tafel in de zaal klinkt metaal op borden
Ik lees onmogelijke wensen in ogen,
zie zwarte kappen over gebogen hoofden.
De weelde is tastbaar maar nooit voor mij
De wierook verdooft niet lang genoeg
Mijn knieën doen pijn maar ik zwijg altijd.
Alleen in mijn cel schrijf ik lange vellen
Ik lach en ik bloos, heb mijn baby
gevoed en mijn lief bemind.
Nu eet ik droog brood op koude tegels
Ik mag nooit vergeten:
er is geen man
en ook geen kind.