Novemberpoëzie - dag 23 - Wachten op

23 nov. 2021 · 17 keer gelezen · 0 keer geliket

We spelen doktertje.

Jij patiënt in een betonnen burcht,

ik in de wachtzaal die mijn bed is.

We wachten.

Tot de dokter komt met iets.

Waar doet het pijn,

durf ik je niet te vragen.

Wat als je antwoordt:

in de hele wereld.

 

Ik slaap veel, dat helpt

de tijd een eindje.

Jij hoest wat en vloekt,

denk ik.

Heb je het warm genoeg?

Zal ik misschien? ‘NEE’ ,

grom je. ‘Je doet al genoeg.’

We wachten

en ik oefen in zwijgen.

 

Het is kloktikstil in burcht en bed.

Buiten spelen buren het spel

van doen alsof ze alles weten.

.Of van niet weten

maar doen alsof het niets kan schelen.

Shoppen helpt. De auto wassen ook.

We wachten.

‘Zou hij nog’, piep ik.

‘SLAAP’,  zucht je.

‘Je doet pijn aan mijn hoofd.’

Ik adem zo stil ik kan

en wacht.

Morgen zal hij komen.

 

 

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

23 nov. 2021 · 17 keer gelezen · 0 keer geliket