Voor vriend Robin en al zijn lotgenoten die ongewild bedgebonden zijn door ME/cvs
het is mistig in de kamer
wanneer je om elf uur ontwaakt uit een gebroken slaap
hier is de lucht het hele jaar door in nevelen verpakt
op de tast zoekt je brein de weg naar een houvast
om de dag aan op te rekken
ook nu tel je tien vingers tien tenen een lichaam
dat perfect in elkaar klikt maar het vertikt te opereren
elke cel tot in haar kern uitgeput smeekt om slaap
slaafs volg je het order hoewel je weet
rust is een Sisyphusarbeid
je volgt het ritme van een boreling
eten slapen eten slapen eten slapen
op goeie dagen slagen je handen erin
een lied te spelen online te delen
het levert likes op en een crash van uren dagen weken
je wacht tot er iets anders door je raam schijnt
dan leven buiten de muren van je cel
wie houdt halt kijkt bij je naar binnen
langer dan de duurtijd van een omhooggestoken duim
Vanessa Daniëls, 7-11-26
