Want ja, ik ben een ware straatvechter.
Zonder handen te gebruiken kan ik zelfs mijn teelballen weer optrekken tot in dit bekken.
Fraai zijn ze mijn kunstjes. Kung fu. Zich op de borst slaan gelijk een ware King Kong. Chinees eten met vork en mes. Ik kan het allemaal.
Intussen ben ik stoer genoeg geworden. Ik waag het wilde uitspraken te doen aan kassa's allerhande.
In de Pizza Hut: Om niet rond te worden moet men scherpe driehoeken verslinden.
In de Aldi: Neen, mevrouw. Ik dank u, geen emoji's. Ik kan al die gevoelens best alleen de baas.
In de Delhaize: Waar is hij dan die leeuw? Laat hem maar eens los op mij!
En onlangs, ik zat daar, als kale in die coiffeurstoel want echt, geloof me vrij, ik riskeer dat.
Deuropeningen trotseren en me volkomen achteloos ergens neerpoten.
Dag, Ruben! Zonder deze coiffeur en die wielerparlé, wie was jij dan?
Hij antwoordt mij niet eens, die broekschijter.
Stil dat worden zij van mij.
Net gelijk die bisschop, dat gespuis bij wie ik ooit mijn misdaden heb opgebiecht.
Tja. Die kon daarna geen woord meer uitbrengen.
Want echt, ik doe de zielen sidderen, wek ze uit hun lome doelloosheid.
Toe, maak eens een vuist, gij vadsig schepseltje.
Kom eens uit uw navelput gekropen, Leurder met Geleuter, gij die op roze papier vanalles kliedert, weer eens uitlegt wat ik niet eens weten wil.
En nu? Hoe moet het verder?
Mijn teelballen, ze willen liever bengelen en het straatgevecht is uitgesteld wegens die staking bij de spoorwegen.
Miljaar, zie daar. Iemand durft, legt zomaar twee knopen in de nek van vader ooievaar.
Zozo. Poëzie! En zonder die gêne van Herman. Ja die! Herman De Coninck!
Mijn god. Wat een blêtkop was me dat!
Ruben glimlacht en ik weet het wel, wie van ons die echte man zal blijven.
Vraag het maar aan hem Meneer den Bisschop.
Hij zit nog altijd op zijn ongemak, ginds in dat biechtkot, met die knuppel in zijn reet.
uit de reeks 'Hormonoloog'