Oktober

8 okt. 2020 · 13 keer gelezen · 1 keer geliket

Ik vond je onder de oude populier
Een verdwaalde zonnestraal
Raakte je aan dus we kleedden
Ons maar uit en achteraf

Lagen we samen
Op het lappendeken van je moeder
We merkten toen pas hoe groots
De bomen waren, hoe
In verval een schoonheid rust

Je zei tristesse is een woord
In rood en gele kleuren, gelukkig
Wisten we allebei
Hoe een blad zijn vorm
Maar toch nooit zijn ziel verliest.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

8 okt. 2020 · 13 keer gelezen · 1 keer geliket