Een rij afgeleefde stoffen stoelen bieden een koel ontvangst aan de wachtenden,
waar jij toe behoort.
Een glazen blik reflecteert het natte asfalt.
Het lijkt haast alsof je in de miezering zweeft. Mensen
rondom je doen hun beklag over al wat hen wel zeker is, en laten geen woord over het Onbekende dat hier ook leeft.
Onbekend is onbemind,
en het laat je niet los. Een belletje met jouw naam
rinkelt doorheen de intercom.
Aan jou is het nu om hét onder ogen te komen.
Je keert jouw rug
naar het buitenbekende, maar voelt een aarzeling voor de drempel
van het uitgedoofde ruim.
Het liminale is niet gemaakt om in te settelen. Dus waarom haper je zo
op die grens?
Je ogen dwalen terug naar de glazen blik. Je ziet jezelf zweven
in de miezering boven het natte asfalt. Ondanks de broosheid die je voelt op de drempel
van het asfalt en het ruim,
weet je dat hét zich niet laat beminnen, noch vraagt hét dit van je.
Het Onbekende eist dat je het bij de kraag grijpt en niet lost.