Er slaapt een wieg op het gazon,
waar een zonnebloem is overleden.
In haar krakende buik lagen kleden
van het kind dat de honger overwon.
De avond is steeds meer te beminnen,
nu de gordijnen haar frêle rug strelen,
en met haar de vele zorgen delen,
die zich verzamelden bij het linnen.
Soms vallen er druppels op de tere huid
van het kind dat een slapend leven had,
zich gewonnen gaf aan dat ene uur.
Eerbied was er niet, alleen vals gefluit
van de huilende noordwester die bad,
zelfs liefde was deze zomer te duur.