We scharen ons bijna voltallig rond een dampende ovenschotel. Enkel de oudste zoon ontbreekt. Die vraagt lastminute of het goed is als hij alsnog buitenshuis eet vanavond. Met een vriend. “Nu de examens achter de rug zijn, mama”. Ik stem in, blij om zijn vraag. Dat ik blij ben wordt opgemerkt.
“Dus jij bent blij omdat hij een vraag stelt waarop hij het antwoord kent?” Mijn dochter klinkt oprecht verbaasd. Ook al leeft zij haar leven wel, wellevendheid acht ze overroepen. Recht door zee, geen toeters en bellen. Geen doekjes winden rond wonden die nog niet zijn ontstaan.
“Ja, ook als je het antwoord kent”, besluit ik stellig, “ook dan wil ik dat je vraagt”.
De zin en onzin van een retorische vraag. De onverwachte gespreksstof verheugt me. Ze leidt af van de ovenschotel. Zou ik de maïzena vergeten zijn? Ik besluit de dochter niet te vragen of het smaakt. Ze zou maar eens kunnen antwoorden.