Het was een rustige middag in de huiskamer. Sam zat op het tapijt met zijn houten trein te spelen, terwijl Beer met zijn pluche pootjes probeerde een ingewikkelde puzzel op te lossen. Plotseling klonk er een luide, plechtige klop op de voordeur. BOEM-BOEM-BOEM!
"Snel, Beer! Dat moet oom Jan zijn!" riep Sam enthousiast. "Zet de grote theepot maar alvast klaar, dan pak ik de speculaasjes!"
Beer hobbelde haastig naar de keuken. Maar nog voordat Sam de deurklink kon vastpakken, zwaaide de voordeur al krakend open.
Er stapte een figuur naar binnen, maar het zag er heel vreemd uit. Oom Jan droeg altijd een nette jas, maar deze bezoeker was heel klein. Sterker nog, de bezoeker bestond bijna volledig uit een reusachtige, zwarte cilinderhoed die over de vloer schoof. Onder de rand van de hoed klonk plotseling een heel on-oom-achtig geluid: Hihihi! Giechel-de-giechel!
De hoed begon wild heen en weer te rennen en botste pardoes tegen de salontafel.
"Help, Sam! Een wandelende, spionerende hoed!" riep Beer, die net met de theepot de kamer in kwam lopen. Hij was zo geschrokken dat de theekopjes rammelden op zijn dienblad.
Net op dat moment stapte de échte oom Jan lachend door de openstaande voordeur. "Ik ben dan wel mijn hoed kwijt, maar ik geloof niet dat ik zó klein ben geworden, Beer!"
FLOP! De reusachtige hoed viel achterover op het tapijt. Er kwamen twee grote, glanzende kikkerogen tevoorschijn, gevolgd door een brede, groene snuit. Het was Karel de Kikker, hun inwonende vriend en assistent. Hij had een paar oude schoenen van oom Jan aangetrokken en de hoed over zijn hele lijf getrokken.
"Ik ben de assistent-oom!" riep Karel trots, terwijl hij wild met zijn groene kikkerpootjes zwaaide. "Ik kwam de kwaliteit van de speculaasjes controleren!"
Oom Jan moest zo hard lachen dat zijn dikke buik ervan schudde. Hij pakte Karel op en zette hem op de beste stoel. Karel kreeg als allereerste een koekje, dat hij in één grote hap doorslikte.