Ik hou niet van katten.
Ik ben voor de kat wat de hond voor de kat is.
Zo zag ik er net nog één. Ze paradeerde.
Op het randje van een muur.
Geen spoor van duizeling, deed zelfs een dansje bovenop.
Mijn ontzag was nauwelijks ontkiemd, of ze daagde me al uit.
Alsof ik uit te dagen viel.
Wie zegt nu ja tegen een kat. Al zeker niet ongewapend.
Kon mijn afkeer als munitie dienen, dan was het pleit al lang beslecht.
Met lenigheid als revolver, schiet ze toch altijd weer raak.
Haar ogen strak op mij gericht.
Weer deed ze me schrikken - mijn verlangens in haar blik.
Hoewel niet op pootjes, viel alles op zijn plaats.
Dat ik van mijn vijand wil gaan houden, nu hij toont wat ik zelf niet durf.
Misschien spring ik later wel.
Als ik groot ben.
En op mijn pootjes val.