als dichter moet je niet te voorspellend aanwezig zijn, niet te regelrecht in vooruitlopende zinnen, je kunt ook té zwanger zijn van hoe het afloopt met je stroomlijnen
schud voor je de pen ter hand neemt de snelwerkende clichés uit je mouwen, zo voorkom je dompers op je voorpret en smaalgrijnzen van redacteuren, je wilt tenslotte niet voor kleindichterlijke prutser uitgemaakt worden.
om woordspeligheid te vermijden, meet je beeldspraak af in zorgvuldig gewogen potjes, maat tomatenpuree, je moeder zei al ‘overal waar het woordje té voor staat’, de rest mocht je zelf invullen.
leg je vinger ook niet te zeer op jeugdplekken, je onvrede over geleden tijd is geen prijspakker, het betere gedicht overstijgt de maker zonder zweefvliegerig te worden, je wilt toch zeker geen ééndagsdichter zijn, doodsoorzaak: onbekend.
als je op schrijversvoeten gaat, doe je dit liefst op klaarlichte dag in het volle besef van je woordvindproblemen, strompel gewoon wat rond in je hoofdgedachten en val gerust over je woorden, je struikelingen leiden soms tot onverwachte nieuwdichterij.
foto: sandidglider pixabay