Je spuwt de laatste vlieg uit je mond en met je levenloze ogen kijk je toe hoe de vlieg in de zon lijkt te verdwijnen
Je hoort het ruisen van de bladeren, zoals haar jas ooit deed wanneer ze je verliet omdat je vermoeid was.
Er scheelt niks met de electronica en toch werkt het niet.
Je was blij dat vrouwen mooi waren, om de wreedheid te vermilderen.
Je slaapt en je vermindert vaart, als een schip die de motors uitschakelt en met het laatste restje momentum vooruit deint.
De wereld is rond, denk je. Want hoe ver je ook vlucht, je komt altijd jezelf tegen.
Aan het eind van de regenboog is dezelfde regenboog, alsof je naar een spiegelwereld bent gevlucht.
Je geeft het zoals altijd op en gaat op de grond liggen.
Dan spuw je de laatste vlieg uit je mond en ..