elke keer als je op een kei gaat zitten voel je de oudheid vanzelf je botten in
trekken, je begint je af te vragen hoeveel steentjes jij eigenlijk hebt
bijgedragen, als het al zo moeilijk is om één steen te verleggen, je moet
maar het lef hebben middenin een wild stromende rivier te gaan staan,
liever kijk je toe vanaf de zelfkant.
een boom wordt hoe ouder hoe dikker, boomknuffelaars merken hoe
jeugdherinneringen geluidloos hun gedachten binnen beginnen te sijpelen,
de barstige houtrimpels werken aanstekelijk op je huid, je begint je eigen
jaarringen te tellen, je komt er niet uit door onbewaakte grensovergangen,
je jaartallen beginnen te lubberen, je zicht erop wordt minder.
oud worden wordt van oudsher gedaan in alle lagen van de bevolking, we
verenigen ons in ouderdom, het verschil zit nog wel in wijsheid, weidsheid
van blik of in nog kunnen blozen om een bloem of charmeoffensief, maar
ook in hoeveel leven je aan je jaren hebt weten toe te voegen en of je je
gebreken telt of je zegeningen.
veroudering is goed te doen in traditionele samenlevingen, waar leeftijd
respect oogst, zoals we hier respect tonen voor zongerijpte tomaten of een
wijn uit 1950, daar betaal je graag de hoofdprijs voor, terwijl in een
beschaafd land de ouderenzorg als onbetaalbaar wordt bestempeld, maar
daar bedoelt men iets anders mee.
een oud gezegde luidt: ‘wie een oud huis afbreekt krijgt stof in de ogen’, we
lopen omzichtig om de porseleinkast heen, maar bulldozeren door de broze
botten van hen die hun laatste kwarteeuw proberen vol te maken, Lucebert
dicht: ‘alles van waarde is weerloos, wordt van aanraakbaarheid rijk’, wie
houdt je hand vast als je sterft?
ik volgde een toffe granfluencer die zegt: je hebt soms het gevoel dat je
oud aan het worden bent, maar dat is vals alarm, je staart je blind op de
verjongingskuur van anderen, die van mening zijn dat ze 35 zijn of zelfs
begin 20, en jou behandelen als hun demente grootmoeder, terwijl ze zelf
nog in het stenen tijdperk leven met hun geladyshavede kinderkopjes.
ze beschouwen oud zijn als een toekomstigheid waar je overheen kunt
groeien, ze gaan ervan uit dat de overheid of de wetenschap wel iets
verzint om het leven toekomstsbestendig te maken, en terwijl hun
wegwerpartikelen zich opstapelen, denken zij zich een slijtvast bestaan,
aftakeling is toekomstmuziek waarin hun oren niet geschoold zijn.
ik hoop niet zo oud te worden dat ik binnenskamers moet blijven omdat ik
mezelf aan de straatstenen niet meer kwijt kan, en dat oud worden nog
een toekomst heeft in een land waar ‘jong geleerd oud afgedaan’ een
spreekwoord dreigt te worden, ik zou graag ergens oud en kraaklevend
buiten in het zonnetje gezet willen worden, als ik 100 ben.
foto: pixabay regal shave