Soms, heel soms, bekruipt een raar gevoel
mijn huid. Hij krimpt en ik verlies gewicht.
Ik ben een leek en stel de vraag:
wat als ik verder rimpelkromp?
Kon ik dan een fotonpaard berijden?
Het zou niet op een hengst of merrie lijken.
Het had geen stalling of manege,
bokte niet en brak niet los.
Het straalde altijd even snel.
Dan zat ik in het zadel van het licht.
Het draaide buiten tijd en ruimte
en wees me vreemd op hoe de wereld is.
Hoe heerlijk zou het wezen: in een
fotonzadel mogen zitten, geen gewicht!