Paard met oogkleppen
Mijn arts is stellig: “Zonder twijfel, stimulantia zullen u rustig maken. U stimuleren ook.”
Ik mag hopen van wel, of ze hebben hun naam gestolen.
“Uw focus vernauwen”, vervolgt ze. Een paard met oogkleppen dus. Het paard weet niet wat zich buiten zijn gezichtsveld bevindt. Tenminste, ik heb het hem nog niet gevraagd. Wat ik dan weer wél weet, is dat ík weet wat zich buiten míjn gezichtsveld bevindt. Veel dus, en gezien mijn grote verbeelding, héél veel.
Rilatine moet dus helpen vergeten, de wereld kleiner laten lijken dan ze is. Behapbaar. Zodat ik minder gulzig word, me minder verslik. In te grote gedachten.
De bijsluiter vermeldt het niet. Nergens lees ik het, niks over jezelf een kleinere wereld wijsmaken.
Wacht even. We walsen dan wel als pletwalsers over, door en onder het leven, vraag ons niet te liegen. Al zeker niet tegen onszelf.
Ik kom op dreef, ik voel het. Dit smaakt naar meer.
Misschien neem ik nog een extra pilletje vandaag. Eentje maar. Dat kan heus geen kwaad, wijs als ik nu ben.