In jouw blik zie ik verziekt geweld, grenzeloos corrupte macht ontnam jouw recht op vredig bestaan, weggedrongen hoop drupt van je vermoeide ziel, ik koos om ook jou te zien.
De rijkdom van moed, inslaande bommen op levenslust, pogingen om kansen te creëren, afgelegde weg die mogelijk toekomstige stabiliteit bereikt.
Mijn hart kleeft, beeft, herleeft en geeft.
Warme menselijkheid is pijnlijk voelbaar na een ijskoude tocht. Je zal de kachel horen knetteren terwijl je in mijn veilige armen landt. De tafel wordt gedekt met liefde voordat de zon zacht doorbreekt. Jouw wantrouwen wordt begrepen tot jij straks op eigen kracht terug keert naar je levenspad en ik zal dankbaar zijn dat ik van betekenis was.