perfect

12 apr 2016 · 0 keer gelezen · 0 keer geliket

een sneeuwwitte woestijn van vlakte tegen een zolderbalk
een donker vierkant in een kader tegen een muur
een pauze tijdens het schrijven

 

we kijken ernaar als naar
een moeder die zwijgzaam en onbuigzaam
maandenlang
aan een keukentafel zit
wij zijn als kinderen allicht
te verbijsterd om te kunnen ervaren

 

is het niet helemaal als een taal die stilvalt
na elke klank
en dan te verdwijnen tussen elke leegte
zou dat dan niet zijn waar je wenst te zijn
nergens in perfect niets

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.

12 apr 2016 · 0 keer gelezen · 0 keer geliket