Ik tel de uren, minuten en seconden weg terwijl ik naar buiten staar.
Ik probeer mijn brein af te leiden door aan iets anders te denken,
maar wanneer ik mijn ogen sluit, maken mijn hersenen bezwaar.
Het wilde bonken van mijn hart probeer ik te negeren,
waarbij mijn playlist me ondersteunt om deze lange rit te overleven.
Ik denk dat niemand mijn gemoedstoestand kan lezen,
afgezien van mijn draaiende rechtervoet en mijn bevende benen.
God...
Ik kan niet meer.
Ik moet weer naar het toilet.
Fuck.
Zo typisch.
Een hele rij voor een gesloten deur.
Bezet.
Ik neem mijn gsm en kijk naar de tijd.
Dertig seconden lijken momenteel een eeuwigheid.
Angst, nieuwsgierigheid en verlangen vullen mijn wagon.
“Mevrouw?”
Ah juist, mijn ticket.
Och, waarom gedraag ik me toch zo stom...
Het lijkt alsof alles in mijzelf volledig is ontspoord.
Mijn emoties, hormonen, spieren,...
of zit dat allemaal maar in mijn hoofd?
Een eerste klas piekeraar, al m’n hele leven lang.
Als iets nog maar te luid werd, wou ik weg en was ik bang.
Maar ondertussen heb ik mijn puberteit getrotseerd,
en mezelf de nodige stresskillers aangeleerd.
Het leven is een aaneenschakeling van risico’s en nieuwigheden.
Dus blijf niet als een pakezel rondzeulen met bagage uit het verleden.
Ik adem uit en ga ervanuit dat dit gewoon is hoe het moest zijn.
Die gedachte helpt, geloof me, net zoveel als een glas wijn.
Sommigen geloven in toeval.
Voor mij voelt ons bestaan aan als een goed doordachte routeplanner.
Ergens wacht er een bestemming,
maar voor nu ben ik de onwetende reiziger.
Anderhalf jaar later kijk ik met een lach terug naar het ongeduldige vooruit staren.
Toen wist ik nog niet dat die uren wachten nog maar het begin waren.
Het begin van mijn leven met jou.
Silke Van Rompaey
12/02/2025