Dit is onder meer waar het menselijk bestaan van afhangt. Van dit krot en alle andere gelijkaardig aan deze.
Dit establissement waar de muziek elke twee seconden aanvoelt als een messteek in de trommelvliezen. Waar men zich moeizaam een baan moet waden door zweterige lijven alsof door een zee van modder tot aan de schouders. Waar persoonlijke ruimte opeens is beperkt tot een tiende van de standaard. Mensen laten hun lusten het voortouw nemen en plaatsen hun lever op de achterbank. Ze beleven wat wordt bestempeld als plezier.
Ik wil ook plezier.
Ik ervaar plezier echter als uiterst onplezierig dus ontsnap ik alsmaar naar mijn interne oase.
De wereld is hier rustig. De rimpels in het water groeien nooit uit tot golven. Je kunt een speld horen vallen door het gebrek aan gekeuvel. De wereld is hier kalm. Treinen rijden altijd op schema en er zijn steeds zitplaatsen alom. De wereld is hier meegaand. Rode lichten zijn een concept van het verleden. De wereld is hier best oké. Dit is voldoende.
Dan komt de realiteit wederom op me neergestort als een zware golf die zijn rimpels voorbij ging. Abrupt, maar niet onverwacht.