Ik leer me lezen door haar ogen
en fabuleer onzeker
mijn verslavend zelfportret.
Wordt het ooit nog beter ?
"Gewoon", zegt ze vrolijk lachend
een poolster zoekend
die me zin zal geven
in koffie of in het leven.
En dan plots,
terwijl ik arm aan dopamine
en totaal onbewaakt,
dwaal tussen amfora vol verleden,
heeft ze mijn brein gekaapt.
Ik hoop dat ze het met haar lenige vingers
tot iets moois kan kneden.
Ook al laat ze me ironisch weten
"Als je het zonder me kan, doe dat dan "