Gemo Ripley

Gebruikersnaam Gemo Ripley

Teksten

poolster

Ik leer me lezen door haar ogen en fabuleer onzeker mijn verslavend zelfportret.   Wordt het ooit nog beter ? "Gewoon", zegt ze vrolijk lachend een poolster zoekend die me zin zal geven in koffie of in het leven.   En dan plots, terwijl ik arm aan dopamine en totaal onbewaakt, dwaal tussen amfora vol verleden, heeft ze mijn brein gekaapt.   Ik hoop dat ze het met haar lenige vingers tot iets moois kan kneden. Ook al laat ze me ironisch weten "Als je het zonder me kan, doe dat dan "

Gemo Ripley
10 1

Spilliaert’s mijmering.

Op een dag kwam ze zijn kamer binnen. Zomaar. Ze nestelde zich in een zetel en vouwde haar benen onder zich als grote, broze vleugels.   "Je lijkt wel van vlees en bloed.", wou hij even. Maar hij zweeg, verlegen.   Hij staarde in haar ogen waar ze krijtzwart stralend zijn fantasieën mee scheen te bepalen.   Hij voelde hoe ze in hem gleden en tergend trage bressen sneden in alles wat hij had.   Hij dacht : "Ze verscheurt mijn hart en neemt straks de beste brokken mee."   Later zette ze zich recht, langzaam, als een lome zomerdag. Ze slenterde naar buiten en verdween. Met al de waanzinnige liefde die hij haar had willen geven.

Gemo Ripley
9 1

Atmosfeer (1980-2021)

Ooit droeg ik mijn lichaam achteloos met me mee . Ik zette het soms wekenlang  aan de kant gedachteloos verzonken in  zijn eigen wereld. Vergeten. Nooit heeft het mij om  hulp gevraagd of me ook maar enige nalatigheid verweten.   En nu, als bij donderslag, is het te laat want het wordt door een nieuwe meesteres opgejaagd. Hij is haar  gastheer moeten worden en laat haar maar  betijen aanvaardend dat zij hem nodig heeft  om hier te kunnen gedijen. Oneindig deelt ze zich in hem op hartstochtelijk naar het vege lijf waar ze zich mee voeden moet.   Zij is hem volledig en hij is haar geleidelijk aan steeds meer aan het worden. Tot zij  hem als een Feniks open zal doen splijten en hij er enkel nog zal zijn als een lege huid gerimpeld door haar pijn.

Gemo Ripley
12 1