Ik had op mijn smartphone een afspeellijst gemaakt. Het eerste lied van Allegri klonk snoeihard door de aangesloten box en galmde in de hal. Halverwege het lied zette ik de muziek stiller. Toen ging ik aan de slag. Ik opende Zijn werkkoffer. Er zaten twee soorten schuurpapier in. Het bordeauxrode blad was ruw en het gele was fijner. Ik streek met mijn vingers over het rode schuurpapier en plooide het in tweeën . De koffer liet ik geopend staan op de vloer van de inkomhal. Boven schuurde ik zorgvuldig rond en op de plaats waar het touw over het muurtje had gehangen. Eerst met het rode, daarna met het gele schuurpapier. Ik blies het stof weg. Beneden viel het op Zijn gezicht en in Zijn haren. Het was zo weinig dat het amper zichtbaar was. In de rekken in de kelder vond ik de plamuurpasta en in de geopende werkkoffer een plamuurmes. Op de tonen van Mozarts Lacrimosa plekte ik alles dicht. Een dag laten drogen en met wat verf zou er niks meer van te zien zijn. Van het ‘Erbarme Dich’ van Bach hoorde ik bijna niets omdat ik toen met Zijn boor een extra gaatje boorde om ook de radiator weer netjes op zijn plaats te krijgen. Dat lukte niet helemaal, maar iemand die niet wist dat hij zo uit de haak had gehangen, zou het niet opmerken, dacht ik. Hij zou het niet beter gekund hebben.
Ik smeerde mijn boterhammen voor de volgende dag op het werk en zette een flesje water en een blikje cola klaar. Als ik blikjes uit de automaat in de kantine moest halen, kostte me dat te veel geld en na het bouwen van dit huis stond er niet zo veel meer op mijn rekening. 10 962 euro om precies te zijn. Ik bespaarde waar ik kon besparen.
Ik dekte de tafel voor twee en warmde het beetje pasta op dat Hij nog gemaakt had. Met verse tomaten, zwarte olijven, zoete paprika’s en kappertjes en gezouten spek bij de slagerij Geert in de Stationsstraat gehaald. Van de kappertjes was ik geen fan. Ik viste ze eruit en legde ze op de rand van mijn bord. Hij was er niet meer om ze op te eten, dus kieperde ik de kappertjes in de bak bedoeld voor de kippen van Tara, de buurvrouw. Nu zou ik niet bang meer hoeven te zijn dat Tara Hem zou verleiden. Mijn hart sloeg over als ik dacht aan de keren dat Hij met haar een praatje maakte over de haag.
Met een zak chips zat ik tot half tien in de zetel, keek naar ‘Thuis’ en naar een opgenomen aflevering van ‘Person of Interest’. Omdat ik de verwarming had afgezet, koelde het huis af. Het was nog maar zeventien graden. De dikke deken waaronder ik was gekropen, had ik voor Hem gekocht, maar Hij had haar zelden gebruikt. De tekening op de deken stelde een grote blauwwitte vlag van Schotland voor.
Om half tien stond ik op uit de zetel, vouwde de deken in drie op en legde het op zijn plaats op de legger onder de salontafel. Naast mijn eigen knalrode fleecedekentje. Ik dronk nog een bodempje whisky. Oban, 14 jaar. West Highland Single Malt Whisky. Little Bay of Caves. Een klein bodempje maar. En dan naar boven, tanden poetsen.
Ik stond in mijn cherry print flanellen pyjama voor het lege tweepersoonsbed. De dons lag beneden over Hem. Ik sleurde de matras van de lattenbodem en kieperde hem over het muurtje. De matras plofte boven op Hem.
Ik zette de wekker van mijn smartphone op vijf uur en viel snel in slaap. Met mijn gezicht naar Hem gekeerd.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.