8 februari 2014
Stevige discussie achter de rug vandaag. Magda wil dat we naar de relatietherapeut blijven gaan. Ik niet.
'De vorige keer heeft hij niks gezegd. Enkel geluisterd. Hij was een toeschouwer, meer niet. Wat heb je daaraan? Bij een voetbalmatch of concert moet het publiek betalen. Waarom moeten wij in dit geval het publiek betalen?'
'We hebben hem de vorige keer de kans niet gegeven om ons te helpen. De sessie zat erop nog voor hij begonnen was.'
'We hebben hem de kans niet gegeven?'
'We, ja.'
'Ik ben niet weggelopen.'
'Doe nu niet flauw. Ik had alle recht om kwaad te worden. Jij bent degene die doodleuk zijn overspel ontkende.'
'En daarvoor heb ik me al lang verontschuldigd. Verschillende keren. Dus hou erover op. Feit is dat niemand je heeft gedwongen om de kamer uit te stormen. Jij wou therapie, weet je nog? Dacht je dan dat alles vanzelf ging gaan? Je kan niet zomaar weglopen vanaf je kwaad wordt. We zaten net daar omdat we niet meer overeenkomen, en dat willen oplossen.'
'En daarom wil ik terug.'
'Wie zegt dat je niet opnieuw wegrent als ik iets verkeerds zeg?'
'Zeg dan niets verkeerds.'
'Heb soms de indruk dat alles wat ik zeg verkeerd is…'
'Och, jij, met jou valt niet te praten!'
Ik heb hoe dan ook echt geen zin om terug te keren naar die therapeut. Waarom kunnen we het niet zelf oplossen, samen? Die kwakzalver kan toch nooit weten wat er in onze hoofden omgaat? Waarom zou hij het dan zoveel beter weten? Dit is iets tussen ons, Magda en mij. Wij moeten eruit geraken. En ik zie niet in hoe psychologieboekjeswijsheid ons daarbij zou kunnen helpen. Ik heb het een kans gegeven, en zij heeft het verpest. Punt. Meer geld wil ik er niet aan verspillen. We kunnen het net zo goed thuis uitpraten.
Thuis… ik begin over thuis te spreken. Beangstigend…
9 februari 2014
Elk dag ruzie. Elke dag. Ik weet niet hoelang ik nog aankan. Zou er geen uitweg zijn? Soms mis ik mijn oude leven. Mijn betekenisloze leven. Ik begin moet te worden, verschrikkelijk moe.
10 februari 2014
Zelfmoord. Misschien is zelfmoord de oplossing. Misschien word ik dan morgen weer als iemand anders wakker. Of zou ik dan gewoon dood zijn? Misschien ben ik van een acteur in een echte persoon veranderd, iemand voor wie de normale wetten van de natuur gelden. Ik zou het graag testen. Maar ik weet niet of ik durf.
11 februari 2014
Ruzie. Weeral ruzie. Ik zit vast. In een huwelijk dat niet werkt. Ik weet het niet meer, ik weet het echt niet meer. Eén kogel door de kop zou alles veranderen. Maar hoe? Wat zou er hierna komen? Zou er iets hierna komen?
12 februari 2014
Vanavond doe ik het. Ik spring van een brug. Er moet iets veranderen. Het moet gewoon. Ik ga aan de rand van een brug staan en aftellen.
10…
9…
8…
7…
En daarna… Daarna heb ik eindelijk mijn vrijheid terug. Maar wat voor vrijheid? Ik ben nog nooit zo bang geweest om eerlijk te zijn. Maar zo kan het niet verder. Echt niet.
13 februari 2014
Ik was er helemaal klaar voor gisterenavond. Tot ik op de brug stond. Ik kon het gewoonweg niet, springen. Ik merkte dat ik een hele hoop zou missen. Mijn job, mijn dochters, alles eigenlijk. Het gevoel een plaats te hebben in deze wereld, een vaste thuis. Het gevoel iemand te zijn in plaats van iemand te spelen. Ik ben al een tijdje geen acteur meer, ik ben Mark Desmet geworden. Mark Desmet… Mijn naam. Het woord ik heeft inhoud gekregen, mijn bestaan heeft inhoud gekregen. Omdat er mensen om me geven, om mij. Een prachtig gevoel.
Vandaar dat mijn besluit vast staat. Ik ga ermee door. Morgen vertel ik Magda dat ik me bedacht heb, en verder wil gaan met die relatietherapie. En ik ga een agenda kopen om daarin de verjaardagen van mijn dochters te noteren. Zodat ik ze nooit meer vergeet.
Dag wereld, mijn naam is Mark Desmet, en ik heb er zin in.