In mijn leven wil ik jolig als een
Ensor dromen, zo vaak sterven
om onthechting te verwerven,
aberraties tergen zonder tucht.
Bang blijf ik met verstopte neus te stikken
of niet geliefd de laatste zucht te slaken.
Laat de beeldhouwer in me monter bikken,
aan glorie likken staken op mijn vlucht.
Op papier ontsnappen witte leemten.
Ik laat oases van extase in woestijnen zwerven.
Schoonheidsleegten raap ik zonder scherven,
om me heen de klonters van een klucht.