Dit zijn de feiten: ik loop cirkels rond de vierkante tafel, mijn mensen zijn weg. Niemand kan mij vertellen wat me te wachten staat. Ik at het vochtige vlees, dronk het water, sliep de hele nacht. Er is een tuin voor het huis, achter het huis, naast het huis waar ik altijd heb gerend, geplast, in de zon gelegen. Nu ben ik een dier op zoek naar een uitweg. Alle deuren zijn dicht. Geen enkel raam staat open, ik zit gevangen. Ik ben toch nog Puck, nog altijd hetzelfde hondje, nog altijd graag aan de leiband, nog altijd het liefst op wandel. Ik loop vierkantcirkels. De tafel is slecht, ze helpt me niet. De zetel is slecht, ook zij biedt geen hulp. Ik heb een hekel aan de kast, ze staat de hele tijd stil. Ergens ligt mijn lot. In een lade die niet open te krijgen is. Ik wacht zonder blaf, dit voelt als een straf. De dag lijkt zo lang als onze straat, ik ga uit de bocht op het eenzame eind.
Ik word in zeven woorden mens:
kijk in mijn ogen, heb mij lief
Ik zet er een uitroepteken achter.