Puur

Andrea Derese
24 mei 2019 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

Wit is de kleur van puurheid.

Ik zal nooit zo puur zijn.

Mijn lichaam is zwaar.

 

Het zit vol

ijzer,

een wegennet van bloedbanen,

vieze kronkels en

stijfselachtige poelen.

 

In het duister achter mijn knieschijf

brand er een kaarsje.

In de bordeaux gordijnen van mijn lichaam houd het zichzelf warm.

Als uit elkaar getrokken drop plakken mijn spieren

overal tegen aan.

 

Maar ze houden mijn kaarsje warm.

 

In het duister van de schaduw

verbergt het vuil zijn schaamte.

Het wast zichzelf niet,

zit onder het bloed

en plakt vanzelf aan elkaar.

 

Ik schaam me niet,

want ik ben niet puur.

Ik behaag zoals ik nog nooit heb behaagd.

Ik verenig en vermenigvuldig me met hem.

De schoonheid van imperfectie wordt zwaar onderschat.

 

Het is als een schatkist 

dat wegzonk in de boterachtige zandbak 

van de diepste zee 

waar het verstopt blijft onder het magnetisch oog.

 

Behagen is een kunst die alleen een imperfecte meester beheerst.

 

Behagen is een vorm van nederigheid

en die zo puur is als de eenvoudigste kleur.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Andrea Derese
24 mei 2019 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked