er zij er die smeren als stroop, slijm afscheiden,
waar je van hoopt dat je er niet aan blijft kleven
er zij er die modder gooien, zodat je onder
zit maar het niet lukt het goedje af te schrobben
er zijn er die als een schuurmachine aan je
schaven tot de gewenste gladheid, je voelt de pijn
maar bent te naakt om het productieproces te
stoppen
er zijn er die aan je knagen of die je in hun
greep houden, je de pas afsnijden of je een poot
uitdraaien, er zijn er zelfs die je keel dichtknijpen,
die je dood wensen, of een ziekte, of die
vermomd als papieren tijgers op je deurmat
belanden
er zijn er zoveel,
maar andere zijn als kwastjes, die zachtjes
schoonpoetsen zonder schade te
brengen aan je textuur
er zijn er die aanvoelen als een tweede huid,
die warmte afgeven zodat je de vriezer weer
eens kunt ontdooien
er zijn er die zich uitstorten als een waterval,
waar je alleen maar met je ogen dicht
naar kunt luisteren
er zijn er die stromen als een helder berkbeekje,
waar je uit zou willen drinken, die je laten
zwemmen, je het gevoel geven dat je altijd weer
boven komt als je duikt
er zijn er veel die worden verzwegen, die je
vermoedt achter een ingedrukte pauzeknop,
die geduld van je vragen
er zijn er waarvan er maar één genoeg is,
die niets willen, die niet uit zijn op een
koopje, die het ook allemaal niet weten,
die lichtgewichtig, speels,
die gewoon zijn,
zoals jij en ik
foto: Jill Wellington Waterfall