Opa weet niet meer
dat hij op honneymoon ging
naar Kyushu
als hij ons een goede reis
daarnaartoe wenst.
Als ik negentig ben
en mijn kinderen
uit zal zwaaien.
Ik zie het al voor mij.
Zal ik dan ook
als een klein kind
blij zijn,
voor mijn herinneringen
die in goed gezelschap
op reis gaan?
Zal ik nog iets
voelen van een vaag afscheid?
Van ergens aankomen?
Van nog een laatste reis?
Naar een plek
die ik nog nooit
eerder heb bezocht?
Het besef
dat ook mijn vertrek
nabij is.
Zal ik daar vrede mee hebben?
Mijn herinneringen
reizen mij alvast vooruit.
Een hele goede reis!