Je lieve woorden hang ik buiten op,
ze verzachtten mijn donkerste dagen.
Dat de muur jouw naam niet draagt, blijft een strop;
in mijn kerker schuilen nog wat vragen.
Tot nu heb ik kruimels, roestig bestek,
waarmee ik mij niet meer kan vermaken.
Het duister voor de tralies maakt mij gek;
ik wikkel hem het liefst in een laken.
De muren blijven voor mij een scherpe prent,
waar ik mijn onzekerheid aan ophang,
tot het moment waarop ik zo lang wacht.
Je grijze lokken heb ik dikwijls verkend:
het bevende handschrift, de zachte wang.
Even breekt het licht de eeuwige nacht.