Een man verklaart zijn liefde aan een vrouw op straat.
Zij antwoordt: dat is lief, maar liever niet. En ook dat liefde niet te verklaren valt.
De man kijkt bedroefd.
Ik heb daar een leuke anekdote over, zegt ze om de man te troosten. Wil je het horen? Ik zag het allemaal zelf gebeuren.
Goed als ik in medias res begin?
Liever ab ovo, zegt de man, dan kan ik beter volgen.
Oké, zegt de vrouw. Ik stond eens in de luchthaven in de rij.
Rien à déclarer? vroeg de douanier.
Si, antwoordde een vrouw, mon amour.
De douanier zei dat dat niet grappig was, dat op liefde zware taksen stonden, en dat ze even mee moest komen naar een kamer met een deur waar een slot op zat.
De vrouw antwoordde dat ze dacht dat dat niet waar was, dat ze een koppel kende waarvan beide partijen vroeger elk in een ander Duitsland woonden, en dat dat inderdaad weinig kostenefficiënt was, maar dat nu zowel Duitsland als de Europese markt eengemaakt waren en daardoor de taksen weggevallen. En of hij wist wat een anachronisme was.
Ik kan niet volgen, zei de man.
Niet erg, antwoordde de vrouw, ik vond juist een beter argument. Ik hoorde ooit dat liefde een uitzondering is, omdat het geen grenzen kent. Dat moest hij eerst even opzoeken.
Mag ik je gsm gebruiken? De mijne is plat.
De vrouw liet dat toe.
Inderdaad, zei de man na een poos, op liefde is geen VAT te krijgen. Mijn oprechte excuses.
De vrouw zei dat het geen erg was, maar dat ze nu toch wel een beetje nieuwsgierig was geworden naar dat kleine kamertje van hem. De man suggereerde dat als ze het kamertje zo graag wilde zien, ze misschien kon zeggen dat ze vier kilogram cocaïne bij zich had.
Goed idee, zei de vrouw. Ik heb vier kilogram cocaïne bij me, maar het zit wel goed verstopt.
Dan zal ik je moeten handboeien, zei hij.
Waarom?
Zo is nu eenmaal de procedure.
De procedure? De vrouw gaf de douanier een knipoog en hij begon onprofessioneel te blozen.
In het kamertje zei hij nog dat ze het recht had om in het Nederlands te antwoorden, want dat Brussel meertalig was. Maar uiteindelijk werd er tijdens de hele procedure erg weinig gesproken.
Het onderzoek duurde zo lang dat de reizigers tot in de Duty Free Shop stonden aan te schuiven. Zoiets hadden ze in Zaventem nog nooit meegemaakt.
Wanneer de vrouw klaar is met haar anekdote, zegt de verliefde man dat hij niet alles geloofd heeft, maar dat het wel een mooi verhaal is. Dat hij het misschien wel liever hoorde dan de woorden ik hou ook van je.