Rik

30 nov. 2017 · 0 keer gelezen · 1 keer geliket

Ik zak Rik. Rik zag mij niet. Hij had nochtans gezonde ogen. In een hoekig gezicht. Ik wilde zo graag dat hij me zag. Maar hij ging aan mij voorbij. Zelfs als ik sprak. Zelfs als mijn adem moe was van spreken. Rik oh Rik zei ik. Beschrijf mijn gezicht vroeg ik.

Beschrijf mijn handen, mijn levenslijn. Mijn op- en neergaande borst. En Rik bleef stil. Ik zag zijn stilte ademen, weggaan, zitten lezen. Rik zei ik, en zocht zijn blik. Ik treurde om zoveel ik.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

30 nov. 2017 · 0 keer gelezen · 1 keer geliket