Rimpels

Over niet zo lange tijd

zal je lichaam zich ontbinden.

Koolstof in je brein belandt in deze boom,

zuurstof in je longen drijft de atmosfeer in,

ijzer in je bloed bezoekt een ander hart.

Zo ben ik je dood, maar ook je leven.

Ik breek je in partikels op

en laat je ijzer, zuur- en koolstof

elders zweven. Jij zult zwemmen 

in mijn universum, onzichtbaar

voor wie je kende, een nieuwe

melodie die kabbelt in mijn ruimte.

Jouw atomen blijven schommelen,

zijn zichzelf bewust. Ik schik ze

tot de boom met hart in het

heelal. Zo worden wij bewust.

Wie werkelijk mooi mislukt,

creëert gedichten in de rimpels.

Over niet zo lange tijd

zal je lichaam zich ontbinden,

in mijn verzen leef je altijd voort.