Listen to your heart.
When he’s calling for you.
Serieus! Is dat nu een manier om mensen wakker te maken? Alsof mijn wekker denkt dat hij een life coach is.
Ik luister al genoeg naar mijn hart. Meer dan genoeg zelfs. En tot nu toe heeft het mij vooral wallen opgeleverd, omwegen en een abonnement op melancholie.
Geen duidelijkheid.Geen plan.Zeker geen hulpmiddel om kwart voor acht fris en monter richting werk te vertrekken.Ik druk het nummer weg net voor het refrein.
Kwart voor acht. Een rit van drie kwartier én de wil om om acht uur te beginnen werken.
Dat is een zelf uitgevonden wiskunde die elke ochtend opnieuw haar ongelijk bewijst.
Dus: de kortste weg. Altijd de kortste.
Maar wat is de kortste? Door de stad, zeggen de apps.Alleen starten de scholen straks.
Dus fluohesjes, bakfietsen, ouders met haast in de ogen en kinderen die treuzelen.
Dan maar de binnenwegen.
Iets langer.
Meer bochten.
Ik blijf even staan.
Motor draait.
En daar is ze.
Mijn maag.
Niet als fluistering.
Als ultimatum.
Mijn honger is geen klein ongemak.
Geen oei, ik zou iets kunnen eten.
Mijn honger is een karaktertrek.
Een persoonlijkheidsstoornis met een agenda.
Ze komt niet zacht.
Ze komt niet vriendelijk vragen.
Ze neemt plaats.
Zet haar ellebogen op tafel.
Eist aandacht.
Als ik zo vertrek, zonder eten,dan word ik iemand anders. Iemand die dingen zegt die al lang gedacht zijn maar normaal netjes achter een filter blijven steken.
Angela zal het voelen. Ze zal enthousiast beginnen over haar kleinkinderen. Foto’s tonen. Filmpjes. Zeggen hoe schattig ze zijn. Hoe slim. Hoe echt al zichzelf En ik zal lachen. Niet mee. Maar nét hard genoeg dat ze twijfelt.
Ik zal iets zeggen als: “Ja amai… ze lijken precies allemaal op elkaar.”
Luc ook. Altijd net iets te dichtbij. Zijn adem die al voor hem binnen is. Ik zal hem aankijken
en eindelijk zeggen wat al maanden klaarzit: “Zeg Luc, een deodorant is geen luxe, hè.
Dat is een investering. Voor u. Voor ons. Voor de wereld.”
En Ronny. Ronny zal iets laten slingeren. Papieren. Een koffietas. Zijn rommel, altijd voor straks.
Ik zal niet meer wachten. Niet meer tellen tot drie.
Ik zal zeggen: “Ruim het op. Niet straks. Nu. We werken hier niet in uw living.”
Dat is wie ik word als ik honger heb. Niet slecht. Wel eerlijk. Te eerlijk.
In het winkeltje doe ik snel ochtendgymnastiekmet vier bananen. Goudakaas ook. En ja.
Een chocoladebroodje. Of twee.
Dit is geen luxe. Dit is onderhoud.
Terug in de auto. Acht uur.
Ik start de afspeellijst nostalgie mama.
Die mama ben ik. De lijst bestaat sinds 2015. Sinds de ritten naar het zuiden. Frankrijk.
Vroeg vertrekken. De achterbank slapend. Dat ene uur tussen vijf en zes waarin ik de auto en de rit helemaal voor mij alleen had.
Ik vond het stoer. Dat ik dat deed. Zo ver rijden. Met kinderen. Met muziek. Met péages en wegbeschrijvingen. Een ultieme manier om tegen de wereld te zeggen: Ik heb geen man nodig!
Die muziek droeg mij. Gitaarintro’s die langzaam open gingen. Stemmen die bleven. Liedjes die wisten wanneer ze moesten zwijgen.
Nu rijdt diezelfde playlist mee op een maandag in december. Onderweg naar the office. Naar vergaderingen en plannen.
Mijn kaas rolt zich vanzelf op. De bananenschil ligt op de passagierszetel. Een lege verpakking schuift bij elke bocht tegen de deur.
Buiten is het zacht. Niet wat je verwacht van een ochtend in december. De lucht is lichtblauw, wit, met een randje roze.
Alsof de dag zich even vergist heeft van seizoen.
Er was een tijd dat er ontbijt klaar stond.
Niet groot. Maar juist genoeg om te voorkomen dat alles ontspoorde.Iemand die wist dat het anders mis ging nog voor de middag.
En dan -
Lay a whisper on my pillow
Leave the winter on the ground
I wake up lonely…
Het nummer vult de auto. Niet te luid. Net genoeg om alles wat los ligt samen te trekken. De lucht. De rommel. Mijn handen aan het stuur.
It must have been love,
but it’s over now.
Katrien Daniels