Sabeltandtijgers

Kwansuis
24 nov. 2021 · 1 keer gelezen · 0 keer geliket

6:13

Zeven minuten voor de wekker de eerste keer kraait.
Klaarwakker.
Meteen dat gevoel. Me instant vastklampen aan die ijdele hoop om toch nog snel 420 seconden opnieuw in slaap te vallen. Nog even die werkelijkheid links laten liggen.
Snel, snel! Als het nu niet lukt, is het de moeite niet meer.

Al is het sowieso de poging niet meer waard. De blinde paniek om niet blind te panikeren en de slaap voor de komende 16 à 17 uur te verjagen, blaast elke korrel van Klaas Vaak finaal uit te ogen.

En dus lig ik zeven minuten te staren naar een stel donkerrode cijfers. Te wachten tot dat vermaledijde ding begint te blèren.

Waarom zou dat gebeuren? Wakker worden net voor de wekker aan zijn eerste shift begint?
Is het de dag die al ongeduldig op je schouder komt tikken?

Kom, kom, we beginnen eraan. Ik heb zoveel moois voor je in petto.
De maniakale lach die erop moet volgen, krijgt hij nog net ingeslikt.

Of is het evolutionair? Voor dag en dauw alert zijn zodat er niet stiekem een sabeltandtijger je grot binnensluipt.

Goh, sabeltandtijgers, als dat je enige zorg is. Hoe simpel was het leven toen. Zou dat een echte bekommernis zijn geweest? Of was het een gemene roddel van drie stammen verderop?
Opletten voor sabeltandtijgers. Gniffel, gniffel. Ze sluipen ’s morgens graag je hol binnen. Woeha!

Ja, er stond wellicht nog meer op de zorgenagenda. Vuur maken, voedsel zoeken, de kinderen entertainen met een tak, blaadjes van de hazelaar en een steen met niet al te veel scherpe randjes.

Hadden ze toen ook al stress? Was er een waan van de dag? Of was het leven gewoon een aaneenrijging van eenvoudige momenten? Het ene uur volgde op het andere en plots zette de duisternis is.

Nu is vuur maken een klimaatzaak. Voedsel zoeken het moment in het weekend waar je het meest tegenop ziet. En kinderen verzuip je in YouTube, TikTok en Netflix. En in een stevige geut Perdolan als ze heel erg lastig zijn.

Het is het lijden van te veel. Zorgen maken over Sinterklaaslijstjes. Onrust omdat Amazon misschien niet tijdig levert. En ja, fuck Jeff Bezos. Dat moet je regelmatig eens declameren op je socials, terwijl je ongeduldig wacht op je volgende pakketje. Je street credibility hangt ervan af. En dat is je pasmunt aan zoveel kassa’s van het leven.  

We spelden drukdrukdruk als een ereteken op onze revers. We kloppen eindeloze uren voor arbitrair gelegde deadlines en noemen het een carrière. En tussen milestones en deliverables verzorgen we onze eigen public relations omdat we zo graag die volgende sport op de loopbaanladder willen beklimmen. Dan kunnen we zelf willekeur verpakken als strategie.

Wat er van vrije tijd rest pompen we vol. Omdat elke minuut zinvol moet zijn. We leggen lijstjes aan van boeken die we moeten lezen, films en series die we moeten zien, bestemmingen waar we een selfie moeten nemen.
Verveling is een zonde. Niets doen een halsmisdrijf.

Het leven is stilaan gedegradeerd tot topsport. Met Olympische limieten voor wat je eet, wat je doet, wat je denkt.

Een nuchter mens durft het wel eens waanzin noemen.

De wekker tiert zijn ochtendsonate.

Soms lijkt een sabeltandtijger in de ogen kijken zoveel eenvoudiger. Eén confrontatie die de koers van de dag bepaalt. Jaag je hem een speer tussen de ribben, dan heb je voedsel, vacht en een straf verhaal. Lukt dat niet, nouja, dan zijn je zorgen ook snel voorbij.

Ik stap uit bed.
420 seconden denkwerk hebben de confrontaties voor de dag scherpgesteld.
Niet één sabeltandtijger.
Een massa.

 

De eerste slok cafeïne van de dag doet al lang niet meer wat hij hoort te doen. Het is hooguit de olie die de onderdelen smeert. Niet meer de injectie benzine die in de verbrandingskamer terechtkomt. De deur van de woonkamer annex keuken zwaait open. Een van de dochters zwaddert slaapdronken binnen. Met haar als een onweerswolk en de laatste droom op de wimpers. Haar winterpyjama maakt haar pluizig en knus.

“Knuffie?” vraagt ze terwijl naar de keukentafel stapt. Ze spreidt haar armen.
Soms is het alsof ze gedachten kan lezen.

Ze knuffelt me zoals een van haar troetelbeesten.
Innig.
Krachtig.
Dodelijk, als ze tien jaar ouder was geweest.
Ik voel de glimlach op haar snoet.

420 seconden denkwerk rafelt uiteen en dwarrelt langzaam weg.

Die massa sabeltandtijgers?
Die maken vandaag geen schijn van kans.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem of haar verder op weg.

Kwansuis
24 nov. 2021 · 1 keer gelezen · 0 keer geliket