Hij is een waterslang, de slang
die met de stroom mee glijdt.
Een sluier slingert om zijn lijf.
De sluier jeukt. Hij stelt de vraag:
'Hou ik vol?' Hij spartelt tegen,
kronkelt, spant de spieren van zijn buik.
Hij telt zijn kronkels, telt tot honderdtien -
het cijfer van zijn jaren die verglijden?
Zijn voile jeukt. Kan vervellen in de stroom?
In een sluimer ziet hij zich als rechte lijn -
niet meer zwemmen van de deur van zijn
verleden naar de mist die condenseert!
Hij ziet een glimp van gouden luister,
het fijne filigraan dat onze wereld weeft,
zonder edelsmid, zonder sluier van de tijd.