Daar is ze.
In een zucht van licht
wandelt ze in wat
mijn zoekbeeld is.
Ze sleept een landschap mee
dat niet het hare is, dus
knip ik haar eruit.
Zoek naar wat in haar zit:
een glimlach,
of een druppel van verdriet.
Het lot waar ze zich in schikt.
Ze ziet mij,
en wat me beweegt,
hoe ik haar
in een spiegel dwing.
Ik klik, verklik haar…
Wat overblijft
is onbehagen.
