Alles loopt fout en het komt. Door de sluitspier van die camera.
Jawel. Echt. Ik heb genoeg gegeten. Mijn ogen zitten vol met vers geslachte onschuld.
Ik knipper echt niet meer. Ik krijg ze niet meer dicht. De slaap. Hij blijft herkauwen want mijn ziel werd volgestouwd. Gelijk een schip met bloedbananen.
Appelsienen van de zuurste soort. Grijp zo veel je kan en de antropoloog. Hij die alles weet over dit beestelijk gedrag, dat zich als mens vermomt.
Jawel. Hij wist het al terwijl de eeuwen geeuwen. Want herhaling leeft op deze bol.
Zet het nog eens scherp. Slijp die lens nog eens en adem diep.
Wrijf die ogen leeg. Probeer tenminste nog één keer. Hoopvol zijn. Het wordt altijd van u verwacht!
Gelijk een nageboorte komen moet. Zoals die gistlucht van het groenste gras. Waarop die onschuld nog een keertje speelt.
Terwijl de koekoek doolt. Hij vindt het kind niet meer. Alles verging toen iemand van de einder dronk.
Neem nog een slok. Liefst sterk vet. Door onze zon gesmolten.
Smeer er die sluitspier toch mee in!
Een fotoalbum wil zich vullen met geweld.
Omdat papier te rustig leeft.
Omdat het vuur zijn taak al zo lang kent.
uit de reeks 'Waanhoop'