Alles loopt fout en het komt. Door de sluitspier van die camera.
Jawel. Echt. Ik heb genoeg gegeten. Mijn ogen zitten vol met vers geslachte onschuld.
Ik knipper zelfs niet meer. Ik krijg ze niet meer dicht. De slaap. Hij blijft herkauwen want mijn ziel werd volgestouwd. Gelijk een schip. Met bloedbananen.
Appelsienen van de zuurste soort. Grijp zo veel je kan en de antropoloog. Hij die alles weet over dit beestelijk gedrag dat zich als mens vermomt.
Echt. Hij begreep het al terwijl de eeuwen geeuwden want herhaling leeft op deze bol.
Zet het nog een keer op scherp. Slijp die lens nog eens en adem diep.
Wrijf die ogen leeg. Probeer het schoon opnieuw. Hoopvol zijn. Het wordt van u verwacht. Altijd.
Gelijk een nageboorte komen moet. Zoals die gistlucht van het groenste gras waarop die onschuld doelloos speelt.
Terwijl de koekoek doolt. Hij vindt het kind nooit meer. Alles verging toen iemand van de einder dronk.
Neem nog een slok. Liefst. Sterk.Vet. Door een zon gesmolten.
Smeer er die sluitspier nu mee in.
Een fotoalbum wil zich vullen met geweld.
Omdat papier te rustig leeft.
Omdat de achtergrond zijn taak al zo lang kent.
uit de reeks 'Waanhoop'